Sevgili Dostum,

Burada geceler uzun, sessizlik ağır. Yabancı bir şehrin sokaklarında yürürken, adımlarımın yankısı bile bana memleketi hatırlatıyor. Her köşe başında bir eksiklik, her vitrinde bir yalnızlık var. İnsan kalabalığının ortasında bile kendi içimde bir boşluk taşıyorum.

Senin sesini duymadan geçen her gün, biraz daha soluyor içimdeki renkler. Çocukluğumuzun geçtiği sokakların kokusu hâlâ burnumda; annemin mutfağından yükselen sıcak ekmek kokusu, babamın ağır ama güven veren bakışı… Hepsi burada, yanımda değil ama içimde birer hatıra gibi.

Gurbet, insanın kendi dilini bile yabancılaştırıyor. Söylediğim her kelime, sanki ruhumdan kopmuş bir parça gibi. Oysa seninle konuşurken kelimeler değil, kalbim akardı. Şimdi ise kalbim suskun, kelimelerim yetim.

Bazen pencereden dışarı bakıyorum; yağmur damlaları camda iz bırakırken, ben de içimde iz bırakıyorum. Her damla, memlekete dönme arzusunu biraz daha büyütüyor. Burada zaman ağır, özlem ise hızlı.

Ama bil ki, bu hasretin içinde bir umut da var. Bir gün yeniden buluşacağımızı, aynı sofrada oturup aynı türküyü söyleyeceğimizi hayal ediyorum. İşte o hayal, gurbetin en karanlık gecelerinde bile bana ışık oluyor.

Hasretle, özlemle,

Senin uzaklardaki dostun